Ustawienia

Ustawienia te są dostępne podczas tworzenia metod niestandardowych.

Ustawienia | Dostępne opcje
--- | ---
Result (Wynik) | Należy wprowadzić nazwę opisową dla obliczonego wyniku stężenia (na przykład „Test MTT”) i skorzystać z sąsiedniej listy rozwijanej, aby wybrać odpowiednią jednostkę. Nazwa wyniku pojawia się jako nagłówek kolumny dla raportowanej wartości stężenia.
Measurement range (Zakres pomiarowy) | Należy wybrać zakres widma, w którym ta metoda będzie pozyskiwać dane. Dostępne opcje: • Ultra-violet only (Tylko ultrafiolet, 190 nm – 350 nm) • Visible only (Tylko światło widzialne, 350 nm – 850 nm) • Ultra-violet and visible (Ultrafiolet i światło widzialne, 190 nm – 850 nm) • Custom range (Zakres niestandardowy, należy określić punkt początkowy i końcowy w nanometrach) Uwagi: • Jeśli Baseline correction (Korekta sygnału bazowego) i (lub)Analysis wavelength correction (Korekta długości fali analizy) są używane, należy upewnić się, że wybrany zakres widmowy obejmuje określoną korektę sygnału bazowego i (lub) korektę długości fali analizy. • W przypadku pomiarów absorbancji mikroobjętościowej oraz pomiarów wykonanych przy użyciu niestandardowych (innych niż 10 mm) kuwet, widma są znormalizowane do ekwiwalentu długości ścieżki 10 mm.
Analysis wavelength correction (Korekta długości fali analizy) | Należy użyć tej opcji, aby określić korektę absorbancji tylko przy długości fali analizy. Dostępne opcje: • None (Brak). Brak korekty długości fali analizy. • Single point (Jednopunktowa). Należy wprowadzić wartość korekty długości fali analizy. (Wartość absorbancji przy określonej korekcie długości fali analizy jest odejmowana od wartości absorbancji przy długości fali analizy. Skorygowana wartość jest używana do obliczenia stężenia próbki). • Sloping baseline (Pochylony sygnał bazowy). Proszę wprowadzić dwie długości fali, które definiują zbocze sygnału bazowego dla korekty analizy. (Wartość absorbancji pochylonego sygnału bazowego przy długości fali analizy jest odejmowana od wartości absorbancji przy długości fali analizy. Skorygowana wartość jest używana do obliczenia stężenia próbki).
Parametr lub współczynnik ekstynkcji przy długości ścieżki 1 cm (tylko metody oparte na wzorach) | Należy określić, czy do obliczania wyniku stężenia używać parametru czy współczynnika ekstynkcji: • User-defined factor (Parametr zdefiniowany przez użytkownika). Należy wprowadzić factor (parametr) dla długości ścieżki 1 cm i wybrać odpowiednią unit (jednostkę) z rozwijanej listy. Poniższe równanie pokazuje, w jaki sposób parametr jest wykorzystywany do obliczenia stężenia próbki: c = (A * f) / b gdzie: c = stężenie analitu A = absorbancja w jednostkach absorbancji (A) f = parametr (zwykle 1/e, gdzie e = molowy współczynnik absorpcji zależny od długości fali lub współczynnik ekstynkcji) b = długość ścieżki w cm (określona w czasie pomiaru, a następnie znormalizowana do ekwiwalentu długości ścieżki 10 mm [1 cm]) • Współczynnik ekstynkcji i masa cząsteczkowa. Należy wprowadzić extinction coefficient (współczynnik ekstynkcji) dla długości ścieżki 1 cm i wybrać odpowiednią unit (jednostkę) z rozwijanej listy. Poniższe równanie pokazuje, w jaki sposób współczynnik ekstynkcji jest wykorzystywany do obliczenia stężenia próbki: c = A / (e * b) gdzie: c = stężenie analitu A = absorbancja w jednostkach absorbancji (A) e = molowy współczynnik absorpcji zależny od długości fali (lub współczynnik ekstynkcji) b = długość ścieżki w cm (określona w czasie pomiaru, a następnie znormalizowana do ekwiwalentu długości ścieżki 10 mm [1 cm])
| Uwagi: • Informacje na temat parametrów i współczynników ekstynkcji dla poszczególnych materiałów można znaleźć w dostępnej literaturze. • Aby skonfigurować metodę, która raportuje tylko pomiary absorbancji, należy wybrać opcję Factor (Parametr) lub Extinction Coefficient (Współczynnik ekstynkcji) z ustawieniem parametru lub współczynnika ekstynkcji na „1”. • Jeśli określona jednostka dla parametru lub współczynnika ekstynkcji jest oparta na masie (np. mg/ml), a określona jednostka dla obliczonego wyniku jest oparta na molarności (np. pmol/µl) lub odwrotnie, proszę wprowadzić molecular weight (masę cząsteczkową) i użyć sąsiedniej listy rozwijanej, aby wybrać odpowiednią unit (jednostkę).
Wzorce (tylko metoda krzywej wzorcowej) | Zdefiniowanie wzorców: • Należy wprowadzić nazwę i stężenie analitu dla każdego wzorca oraz, w razie potrzeby, wartości referencyjnej: –W zależności od ustawienia Curve Type (Typ krzywej), krzywa wzorcowa może zostać wygenerowana przy użyciu dwóch lub więcej wzorców. (Oprogramowanie pozwala na wprowadzenie wartości referencyjnej i do 15 wzorców.) –Wszystkie roztwory referencyjne i wzorcowe powinny znajdować się w tym samym buforze, którego użyto do ponownego zawieszenia próbek oraz w tej samej objętości odczynnika dodanego do próbek. –First standard (Pierwszy wzorzec) może być pomiarem wzorcowym. Próbka wzorcowa nie powinna zawierać żadnego analitu będącego przedmiotem testu. (Pomiar referencyjny to nie to samo co pomiar próby pustej). –Wartości stężeń dla wzorców mogą być wprowadzane w dowolnej kolejności, ale wzorce muszą być mierzone w kolejności, w jakiej zostały wprowadzone; jednak najlepsza praktyka nakazuje, aby wzorce były mierzone od najniższego do najwyższego stężenia wzorcowego analitu. –Zakres stężeń wzorców musi obejmować zakres dynamiczny testu i oczekiwany zakres dla nieznanych próbek. Stężenia analitów w próbce nie są ekstrapolowane poza najwyższe stężenie wzorca.
| • Należy wybrać typ krzywej dopasowania. Należy określić typ równania używanego do tworzenia krzywej wzorcowej na podstawie wzorcowych wartości stężeń. Dostępne opcje: –Linear (Liniowe): Rysuje linię najmniejszych kwadratów przez wszystkie zmierzone wzorce (wymaga pomiaru referencyjnego i co najmniej jednego wzorca). Liniowe przechodzące przez zero jest podobne, ale z tym ograniczeniem, że linia krzywej przechodzi przez początek wykresu (0,0) –Interpolation (Interpolacja): Rysuje serię linii prostych, aby połączyć wszystkie zmierzone wzorce (wymaga pomiaru referencyjnego i co najmniej jednego wzorca) –Wielomian 2-go rzędu: Rysuje wielomian najmniejszych kwadratów 2-go rzędu przy użyciu wszystkich zmierzonych wzorców (wymaga pomiaru referencyjnego i co najmniej dwóch wzorców). Wielomian 2go rzędu przechodzący przez zero jest podobny, ale z tym ograniczeniem, że linia krzywej przechodzi przez początek wykresu (0,0) –Wielomian 3-go rzędu: Rysuje wielomian najmniejszych kwadratów 3-go rzędu przy użyciu wszystkich zmierzonych wzorców (wymaga pomiaru referencyjnego i co najmniej trzech wzorców). Wielomian 3-go rzędu przechodzący przez zero jest podobny, ale z tym ograniczeniem, że linia krzywej przechodzi przez początek wykresu (0,0)
Analysis wavelength (Długość fali analizy) (tylko metoda krzywej wzorcowej) | Monitoruje absorbancję przy określonej długości fali (należy wprowadzić długość fali w nanometrach). Uwaga: Wszystkie podane długości fal muszą mieścić się w wybranym zakresie pomiarowym. Wyniki pomiaru lub stężenie zostaną obliczone automatycznie przy użyciu wartości absorbancji dla określonej długości fali i zastosowaniu wybranego rodzaju metody (parametr lub krzywa wzorcowa).
Baseline correction (Korekta sygnału bazowego) | Należy wybrać tę opcję, aby skorygować przesunięcie spowodowane przez cząstki stałe rozpraszające światło poprzez odjęcie absorbancji w określonym punkcie sygnału bazowego. Następnie należy określić długość fali dla korekty sygnału bazowego. Uwaga: Oprogramowanie odejmuje wartość absorbancji przy określonej długości fali z korektą sygnału bazowego od wartości absorbancji przy wszystkich długościach fali w spektrum próbki. W rezultacie absorbancja widma próbki wynosi zero przy określonej długości fali sygnału bazowego.
Automated pathlength (Automatyczna długość ścieżki) | Wpływa tylko na pomiary mikroobjętości. • Po wybraniu opcji Automated Pathlength (Automatyczna długość ścieżki), oprogramowanie wybiera optymalną długość ścieżki (od 1,0 mm do 0,03 mm) na podstawie absorbancji próbki przy długości fali analizy. Na przykład, gdy absorbancja próbki przy długości fali analizy jest mniejsza lub równa 12,5 (ekwiwalent długości ścieżki 10 mm), używana jest optymalna dłuższa długość ścieżki. Gdy absorbancja próbki jest większa niż 12,5, używana jest optymalna krótsza długość ścieżki. Zalecana dla próbek o wysokiej absorpcji przy długości fali analizy. (Opcja ta może powodować zmniejszenie czułości, gdy widma próbki mają duży szczyt absorbancji, który nie znajduje się przy długości fali analizy). Uwaga: Gdy długość fali analizy wynosi od 190 nm do 219 nm, optymalna dłuższa długość ścieżki jest używana, gdy absorbancja próbki jest mniejsza lub równa 10 (ekwiwalent długości ścieżki 10 mm), a optymalna krótsza długość ścieżki jest używana, gdy absorbancja próbki jest większa niż 10. • Gdy opcja Automated Pathlength (Automatyczna długość ścieżki) nie jest zaznaczona, oprogramowanie używa długości ścieżki 1 mm niezależnie od absorbancji próbki. Może to spowodować nasycenie detektora (skutkujące postrzępionymi szczytami) w przypadku próbek o wysokiej absorpcji (np. ~15 A przy ekwiwalencie długości ścieżki 10 mm).
Formula table (Tabela wzorów, opcjonalnie) | Formula table (Tabela wzorów) służy do określania dodatkowych raportowanych wyników, takich jak współczynnik czystości, dla każdej próbki. Dostępne opcje: • Predefined (Wstępnie zdefiniowane). Z listy należy wybrać predefiniowane wzory, które mogą być używane w obecnej formie lub edytowane, następnie wybrać Save (Zapisz). Predefiniowane wzory są widoczne na liście Formula table (Tabela wzorów). • +Formula (+Wzór). Tworzenie wzoru dla aktualnej metody. Dostępne opcje: •Formula Name (Nazwa wzoru). Należy wprowadzić nazwę wzoru. Po pomiarze nazwa jest wyświetlana na ekranach Data Table (Tabela danych) i Sample Details (Szczegóły próbki). •Equation (Równanie). Należy podać poprawny wzór (zasady i przykłady poniżej). Po pomiarze zmierzone i obliczone wartości są raportowane na ekranach Data Table (Tabela danych) i Sample Details (Szczegóły próbki). •Unit (Jednostka). Należy wybrać jednostkę z listy rozwijanej dostępnych jednostek dla raportowanego wyniku. Po pomiarze jednostka jest wyświetlana na ekranach Data Table (Tabela danych) i Sample Details (Szczegóły próbki). • Delete (Usuń). Usuwa wybrany wzór z obecnej metody po wybraniu
Formula rules (Reguły dotyczące wzorów) | Wzory niestandardowe mogą zawierać następujące operatory i funkcje: • Path() [Ścieżka()]. Zwraca długość ścieżki próbki w cm. • A(nm). Zwraca absorbancję próbki przy określonej długości fali (na przykład można wprowadzić A[650], aby dodać zmierzoną absorbancję przy 650 nm do danego równania). • Operators (Operatory): + (add) [dodaj], - (subtract) [odejmij], * (multiply) [pomnóż], / (divide [podziel]). • Functions (Funkcje): Log(x), Pow(x,y). Uwagi: Należy przestrzegać następujących dodatkowych zasad dla wszystkich języków: • Należy używać kropki “.” jako separatora dziesiętnego dla liczb zmiennoprzecinkowych i dwuprzecinkowych. • Należy używać przecinka „,” od oddzielania listy (na przykład „POW(2,8)”). • Nie należy używać przecinka „,” jako separatora dużych liczb (na przykład należy wpisać 1000 zamiast 1,000).